Günümüz dilbiliminde yer-su adlarını bir halk kültürü dairesi içerisinde değerlendirme yaygınlık kazanmaktadır. Dilbilimin artık matematiksel gramerin dışına sarkarak, sosyoloji ve kültüroloji alanına da girme olasılığını var sayarsak bu yaklaşım doğru izlenim bırakmaktadır. Her bir millet veya topluluğun kendine has örf-adetleri, yaşamakta veya yaşayan coğrafisi o halkın dil özelliğini, milli kültürünü de yansıtmaktadır. Bu bakımdan yer-su adlarının adlandırması pekalada araştırmaya değer malzemeler arasından yer alır. Normal yaşamda pek göze çarpmayan, kulağımız alışmış yer-su adları, bu adlandırmalar temsilen kelime ve deyimler yapımı ve muhtevası büyük ve değerli tarihi verileri saklamakta ve geçmişin en eski çağlarına kadar yönlendirmektedir. Kazaklar tarihi süreç içerisinde günümüz yaşadığı topraklar ve civarında birçok millet ve kavimlerle yan yana yaşamış, komşu olma hali yüzlerce sene devam etmiştir. Onların arasında, örneğin Moğollar, hem yaşam hem de göçebe topluluk olma açısından benzerlik gösteren halklar da vardır. İki halkın aşağı yukarı aynı coğrafiyi paylaşması, hem Moğol topraklarındaki hem de Kazak topraklarındaki yer-su adlarına, onların meydana gelmesiyle “o şekilde adlandırmalarına” etkili olmuştur. Kaleme almaya çalıştığımız malzeme “toprak” yada cağrafiyadan ziyade dille ilgilidir. Belli bir tepe, tepecik, nehir, şelale, göllerin kültür varlığından etkilenerek “o adı” alma sevebine yöneliktir. Bu ilim dalına Каssym Balkiya Кassymkyzy da günümüz dilbilimcileri “Milli Onomastik” adını takmaktadır. Başka bir deyişle dilbilimciliğinin Türkoloji ve etnolojiyle birleşerek araştırmaya çalışan bir malzemesi ortaya çıkar. Bazı Türkologların savunduğu tezlere göre “Onomastik Bölge” birkaç alt maddelerden ibarettir: antroponomi, toponimi, zoonimi, kosmonimi ve etnonimi.